Een straathoekwerker werkt op de eerste plaats voor de doelgroepen! Van de gemeente en stichting komen de opdrachten en zij zijn dus de opdrachtgever. Zij vragen om voor deze tieners en jongeren aan het werk te gaan. Wanneer deze volgorde serieus genomen wordt dan heeft het een andere invloed op het “werken” . Uiteindelijk zal deze benadering voor de gemeente en instelling ook profijt opleveren.
Op deze pagina vindt je onder meer informatie over:
Over omgaan met jeugd, overlast in de buurt, samenwerken met anderen etc.
Over jou die “ze” altijd moeten hebben tot aan jou die “ze” bijna vergeten lijken te zijn.
Voordat je naar beneden gaat!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Best wel tof om dit werk te mogen doen en het is dan ook voor mijzelf fijn om anderen te laten zien en lezen hoe ik dit mee maak.
Maar er zit ook een andere kant aan de medaille; de keren dat ik geen goed kontakt kon krijgen of maken.
Dat ik meen dat het begrepen is maar het niet het geval is geweest.
Dat er veel jongeren bereikt zijn voor een preventief programma maar niet de jongeren die ik er graag bij zou willen.
Heus wel ik ga het niet uit de weg om te erkennen dat er wel eens een activiteit niet opgeleverd heeft wat ik graag zou willen.
Dat andere netwerken en ikzelf onszelf wel eens eerder voor de gek houden dan dat de doelgroep bereikt is.
Wil dit toch even kwijt voor dat de cursor naar beneden scrolt!
Gewoon gezellig toch?
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Regelmatig rijdt er iemand mee, een enkele keer of voor een bepaalde periode.
In de avonduren zoeken wij dan groepen tieners en jongeren op,soms een meidengroep of ecnte jonge tieners.
Zo zijn er heel diverse groepen, de echte 'hang' -jeugd maar ook jongeren die best wel iets leuks zouden willen doen.
Ook jeugd die tegendraads zijn of bij de klippen op blowen of die zichzelf steeds weer in de nesten lijken te werken.
Er zijn erbij die regelmatig drank bij zich hebben maar ook jongeren die een kaartje willen leggen of gezellig bij willen kletsen.
Tieners die er steeds vaker alleen voor komen te staan en tieners die vrijwel niemand meer durven te vertrouwen.
Eigenlijk zie ik op straat een weerspiegeling van onze volwassen samenleving.
Zo “iemand” die een tijdje meegereden heeft en groepjes beter heeft leren kennen zegt regelmatig; ze verwachten gewoon dat je komt en eigenlijk ben je er voor hun gezelligheid.
In principe ben ik met deze opmerking al blij genoeg, dan doe ik tenminste nog iets nuttigs.
Toch is er vaak nog iets anders te doen, neem nou die groepjes die zo 'iemand' heeft leren kennen.
Wat 's avonds niet zichtbaar wordt is.
Zo kom ik bij nogal wat tieners regelmatig thuis omdat zij en/of de ouder(s) hier prijs op stellen. Andere tieners uit die groepjes hebben al in (verschillende) instellingen gezeten, daar heb ik hem/haar opgezocht.
Wanneer het kan neem ik ook wat vrienden en vriendinnen uit 'dat' groepje daar heen.
Regelmatig maak ik 's avonds met een tiener een afspraakje voor de volgende middag om 'bij' te praten.
Om iemand moed in te spreken om naar die leerplichtambtenaar of om iemand te vragen waarom hij/zij al zolang zo stil is.
Vanuit deze gesprekjes, of mede dankzij, komen er ook wel eens tieners bij instanties terecht.
Deze “ontmoetingen” die niet in de avond plaats vinden en waar dan ook niemand 'mee rijdt' werken er aan mee dat zij verwachten dat ik langs kom, een tijdje blijf en dat het gezellig is.
Overbodig?
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Dan zit ik in het busje met iemand te praten, er zijn nogal wat hindernissen te nemen door deze tiener.
Maar daar komt een ander aan. Deze twee beginnen samen een gesprek.
Die “andere” weet wat die “iemand”beleefd.
Zo herkenbaar maar die ander heeft al veel voortgang geboekt met goede hulpverleners!
(het is niet de zorginstelling maar het zijn de hulpverleners die het verschil maken)
Die ander komt ook al regelmatig thuis en daar gaat het veel beter.
Ik heb ze maar alleen gelaten, in zulke situaties hebben ze veel meer aan elkaar dan aan ons of mij.
Huisbezoekjes nodig?
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Wat moet jij als straathoekwerker bij tieners of jongeren thuis?
Van wie krijg ik zo’n opdracht om bij een jongen of meisje thuis te komen?
Het is heel simpel, en jongen of meisje nodigt mij zelf uit om thuis langs te komen.
Soms vragen ouders het aan mij.
Hij of zij wil dat je eens met iemand “thuis” gaat praten of dat je naar haar fotoboek komt kijken.
Hij wil zijn verzameling laten, muziek laten horen zien of zijn kamer die net geverfd is.
Zij wil dat je met haar moeder gaat praten!
Misschien wil hij of zij wel zonder al die anderen veilig thuis alleen even met me praten.
Allemaal goede redenen om eens langs te komen en dat doe ik dan ook.
Soms vraag ik het zelf omdat ik het nodig vind en meestal is het geen enkel probleem.
Ook een instelling of andere ruimte wordt regelmatig bezocht, de plek waar iemand (tijdelijk) leeft.
Wanneer een tiener (tijdelijk) uit ons beeld verdwijnt verdwijnt hij of zij ook vaak uit ons beeld.
Hoeveel tiener- en jongerenwerkers blijven in deze tussenliggende tijd contact houden?
Vaak is dit een activiteit waarmee ik duidelijk maak dat het geen loze woorden zijn; “Jij bent belangrijk genoeg”.
Het waardevolle van dit soort bezoekjes wordt duidelijk wanneer het voor deze tiener of jongere of/en
voor anderen tot verbeteringen kan leiden.
Registreren van dit soort activiteiten doe ik niet.
Na zo’n periode kan het al een hele tijd goed met iemand gaan maar verouderde gegevens blijven bewaard.
Het is niet plezierig om een tiener of jongere hiermee te confronteren.
Je moet hem of haar los laten!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Dan heb je al een goede band opgebouwd met iemand. Zo heb ik dan ook mee helpen verven van de muren in de gang en kamer.
Meegeholpen om meubeltjes in huis te krijgen.
Zo tussen het normale straathoekwerk op straat door heb ik aandacht gegeven aan iemand persoonlijk.
Ik heb ondertussen voldoende duidelijke signalen afgegeven aan de noodzakelijke instanties.
Het is nodig dat er iets wordt opgestart om deze jongere te helpen naar volwassenheid, naar zelfstandigheid.
Maar om voor mij onduidelijke redenen en eveneens onbegrijpelijke redenen gebeurt er in dit geval niet veel.
Er zal wel gepraat worden, overlegd worden maar nog niemand komt langs.
Te lang komt niemand langs en wanneer er iets gebeurd kan het zijn dat men zegt;
Jij moet hem of haar los laten!
Dat zou ik dan best wel kunnen maar echt niet zolang de aangeboden hulp lang niet toereikend is.
Graag zelfs zou ik tegen zo'n jongere zeggen; er komt nu iemand anders en daar moet je het echt mee oppakken.
Ik zou op de achtergrond blijven en voldoende ruimte, ja zelfs alle ruimte aan deze instantie(s) geven.
Maar zo maar los laten, nee dat niet dan moet ik er vertrouwen in hebben dat die hulp daadwerkelijk gegeven wordt.
En dan verdedigen, aanvallen of op betere tijden wachten!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Niet vaak maar toch nog wel eens krijg ik rechtstreeks of via via te horen dat een bewoner of bewoners klachten hebben over dit straathoekwerk.
Natuurlijk is het wel eens voorgekomen dat, terwijl ik even verder op stond, iemand het geluid in de bus harder gezet had.
Ook zullen er wel eens vervelende opmerkingen zijn geplaatst etc.
Maar dat wil ik voor een volgende keer altijd opgelost hebben en zo gebeurt het ook, althans met nieuwe contacten moet ik hier soms ook iets meer geduld bij hebben.
Toch kunnen bewoners het maanden en maanden volhouden om op een misser terug te komen, om mij met kleine dreigementen en onprettige opmerkingen te bereiken.
Dat hoort er gewoon bij, outreachend werken kan jongeren een kans geven die ze verprutsen of niet!
Wanneer ik al een paar keren met een groepje samen op stap ben geweest laat ik hen ook wel bewust eens alleen.
Gewoon om te kijken of zij, ook zonder mij, zich aan afspraken kunnen houden, b.v. afspraken om in een straat rustig in de bus te blijven.
Meestal begrijpen ze het wel en weten ze al wat van hen verwacht wordt, soms laten zij zich door iemand uit de groep meeslepen.
't is vervelend maar het een keertje in de praktijk brengen van normale omgangsvormen is toch niet te veel gevraagd?
Zo wordt er veel winst geboekt, daar kan mee worden door gebouwd.
Van al deze positieve momenten komen geen reacties binnen, dat is logisch want het is immers normaal gedrag.
De misser, terwijl dit al lang verleden tijd is, maar waar bewoners steeds op terug blijven komen; gewoon verder werken!
Een complimentje geven!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Al een paar keer kwam ik hem tegen, weer kwaad weggelopen. Hij had weer eens een grote mond gegeven,
niet gedaan wat gevraagd werd en dan blijft er volgens hem weinig anders over.
Maar deze keer was het anders gegaan, hij probeert de laatste tijd zichzelf te beheersen.
Neemt braaf z’n medicijn in en doet zijn best om niet verkeerd te reageren.
Ook deze keer was het hem gelukt om niet opstandig te worden, niet te slaan of te schelden.
Het had hem veel moeite gekost maar het lukte.
Toch kwam hij kwaad naar me toe.
Hij zei; ze weten daar hoe ik was en nu doe ik zo m’n best en ik hoor niemand zeggen; goed zo.
Wanneer er bij jou zo’n jongen in de klas zit of zo’n meisje in de groep, denk er dan aan.
Geef ze dan even gemakkelijk een compliment als je ze “de les” hebt gegeven!!
Dan staan zij er...en dan?
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
en echte overlastgroep voor de je deur, een grote groep tieners die met regelmaat in de straat verblijven.
Het is vanzelfsprekend dat zij op sommige avonden met de lege blikjes en flessen fris en mix
hun standplaats markeren. De bewoners in de directe omgeving worden of zijn het spuugzat.
Enkelen hebben de moeite genomen om naar die tieners te gaan en over hun gedrag te praten.
Dit heeft niet het gewenste resultaat opgeleverd en inmiddels komen de SVS en politie ook
geregeld langs. Bekeuringen zijn al eens uitgedeeld maar ook dat lijkt niet veel te helpen.
Er is verder op wel een tienercentrum waar zij heen zouden kunnen maar daar voelen zij zich
niet thuis zeggen ze. Ondertussen komt de straathoekwerker ook op deze plek en peilt
wat er in de groep leeft. De gedachte die begint te ontstaan is die van; het gaat niet altijd om
een ruimte voor tieners. Zelfs als zij er wel kwamen bleef deze straat nog wel even belangrijk voor ze.
Het bijkomende gedrag moet hier deel van uit kunnen maken, laat iedereen maar weten dat
dit onze eigen plek is. We laten ons niet wegjagen. Dit is een periode dat tieners dus
experimenteren met zichzelf, de groep waar zij zich bij aangesloten voelen en deze omgeving.
Terwijl wij bezig zijn om al hun signalen op te vangen en te vertalen blijkt er iets van samenhang te ontstaan.
Al snel zoeken wij het in iets aanpassen in de buurt of iets met een activiteit of iets met de beschikbare ruimte
aantrekkelijker voor hen maken. Ondergeschikt in de aanpak blijft, dat er enkele tieners bij zijn met echte gedragsstoornissen,
dat het bij verschillende tieners thuis helemaal niet lekker loopt en dat spijbelen en steeds weer die blow opzoeken
een paar van de problemen zijn waar het echt om gaat. Terwijl er gewerkt wordt aan verbeteringen in de buurt of
aan die aanpassingen in dat centrum neemt de straathoekwerker die andere signalen ook serieus. Wanneer het na een
bepaalde periode, door die aanpassingen en verbeteringen, weer rustiger is in de buurt zijn er weinigen die inzien dat
de straathoekwerker met al die persoonlijke aandacht voor persoonlijke problemen ook een flinke bijdrage
heeft geleverd aan het resultaat. Maar het eind van dit verhaaltje is niet helemaal positief. Ik geef het volmondig toe;
mij lukt het vanuit het straathoekwerk ook niet altijd om de gewenste resultaten te bereiken.
De belangrijkste schakel in dit geheel blijft uiteindelijk de doelgroep zelf.
Weten waarom je het doet....
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Kom Gerust Zelf! (een voorbeeld)
Regelmatig word ik benadert door mijn achterban of andere mensen uit het netwerk omdat ouders gebeld hebben.
Eén van de terugkerende opmerkingen van hen is dan:
Die straathoekwerker laat die tieners rustig doorblowen! Dat lijkt toch nergens op?
Ikzelf kan er weinig mee wanneer ouders buiten mij om over mij en het straathoekwerk met vragen of kritiek komen.
Mijn antwoord aan hen zou zijn;
Die ongerustheid en bezorgdheid van u, vooral wanneer ouders zelf problemen hebben met hun kind(eren), vind ik terecht.
Wanneer u als ouder niet bezorgd bent en denkt; het zal wel weer over gaan terwijl uw kind al lang die grens gepasseerd is
dan heeft dat kind pech omdat u zijn of haar probleem goed onderschat.
Het is goed dat u reageerd. Misschien kan ik iets van uw bezorgdheid met een voorbeeld wegnemen.
Dezelfde opmerking dan maar: Die straathoekwerker laat die tieners rustig doorblowen! Dat lijkt toch nergens op?
Ik kom bij een groepje tieners die bij aankomst al stoned zijn, de ene na de andere blow wordt gedraaid.
Wanneer ze de kans krijgen om iets anders uit te proberen zullen ze dat ook nog doen.
Echt zo’n groep waar bijna niet normaal mee te praten valt. Zo simpel is het nu eenmaal.
Wanneer ik bij deze groep stop en met hen in contact wil komen weeg ik het één en ander voor mijzelf af.
Deze tieners kunnen zo niet in een centrum terecht, daar worden ze weggestuurd,
door hun gedrag is de kans groot dat zij ook elders weggestuurd worden.
Met andere woorden; er valt weinig te communiceren dus ook weinig communicatie als het over preventie,
voorlichting of – hoe gaat het – gaat.
Wanneer ik direct begin met; in mijn buurt wordt er niet geblowd kan ik gelijk wel oprotten.
Dus dan is deze communicatie ook voorbij.
Meestal blijft er dan nog voldoende communicatie over maar dat is vaak niet veel meer dan
– jullie zijn hier niet welkom – dan moet je het zelf maar weten – jullie komen maar wanneer jullie je normaal gedragen.
Allemaal heel fatsoenlijk en logisch maar voor deze tieners te vaak onbruikbaar en onlogisch.
Dus ik kies dan voor; ik accepteer hen, ik laat merken dat het gebruik zo niet hoeft van mij, ik laat ze binnen.
Nu zijn we een paar maanden verder, ik ben wekelijks bij deze tieners gekomen.
Er wordt nog wel geblowd maar zichtbaar minder en van die andere middelen zijn ze onderhand af.
Er zijn ook minder tieners overgebleven.
Meer dan de helft van de tieners is bij deze groep vertrokken.
Ikzelf probeer te werken in de sfeer en het tempo dat voor hen het beste uitkomt.
Voor de omgeving of buurt waar zo’n groep vaak vertoefd zal in dit zelfde tempo de overlast ook verminderen,
dus deze investering draagt ook bij aan minder buurtoverlast en minder vernielingen.
Het blijft moeilijk om hen naar een geschikte instantie te verwijzen en daarom vind ik in ieder geval
dat deze contacten met het straathoekwerk goed moeten blijven.
Inmiddels kunnen we goed met elkaar overweg en hoewel het niet altijd gemakkelijk gaat, we praten tenminste.
Dan denk ik; wanneer ik een paar maanden geleden had gezegd; in mijn buurt wordt niet geblowd dan was dit niet bereikt.
Dan waren we waarschijnlijk nog bij: Ik kom bij een groepje tieners die bij aankomst al stoned zijn, de ene na de …….
Weten voor wie je het doet....
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
“Kleintje” Straathoekwerk (een ander pratijkvoorbeeld)
Maandagavond:
Het is 22.30 uur (half elf) ik kom in een gedeelte van Drachten waar de verlichting op energie zuinig staat.
De straat is uitgestorven maar halverwege loopt iemand.
Wanneer ik langszij kom zie ik dat het X is. Ze is 13 jaar.
Ik stop de camper en zeg; nog zo laat op straat?
Ik krijg een heel verhaal terug luister en zeg, stap maar in dan rijd ik jou naar je eigen buurt
en ik zet je in je eigen straat af dan ben je zo thuis. Dat hebben we dus ook zo gedaan.
Dinsdagochtend, vroeg: De telefoon gaat (deze tiener heeft ook mijn mobielnummer), de moeder belt.
Ik krijg een stortvloed aan verwensingen naar m’n hoofd.
Ik ben gelijk goed wakker en eigenlijk hoef ik niet meer met m’n hoofd onder de kouwe kraan.
Hoe haal jij het in je hoofd om met onze dochter om elf uur door Drachten te rijden (die andere uitspraken schrijf ik maar niet op).
Ik heb maar uitgelegd wat mijn kant van dit verhaal was.
Deze keer kon ik het het gelukkig nog uitleggen, soms gaat men met zo’n verhaal de “boer op”.
Wanneer ik het via een collega of vanuit mijn netwerk hoor dan weet ik in ieder geval
dat deze mensen van mijn instelling op de hoogte zijn en dus goed kunnen reageren.
Maar in beide gevallen blijft er in deze periode een “grijs” gebied over zolang onkunde of onwetendheid aanwezig is.
Een paar dagen later kwam ik X weer tegen, we keken elkaar aan en we wisten; even niet over praten.
Frontlinie
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Voorbeeld doet volgen?
Regelmatig vragen jongeren informatie over straathoekwerk, vaak volgen ze een opleiding en
zoeken naar een gericht beroep dat bij hen past.
Wanneer ze dit type straathoekwerk willen kiezen dan vertel ik niet alleen de positieve ontwikkelingen
maar wijs ik hen ook altijd op het bovenstaande.
Waarom: omdat je in dit soort situaties jezelf (menselijk) aangevallen kan voelen.
Dan zal jij jouwzelf dus ook eerder verdedigen.
Dat is geen goede uitgangspositie, wanneer je iets moet kunnen uitleggen.
Je kan het beter maar accepteren, het hoort er gewoon bij.
Natuurlijk zeg ik ook; maar informeer ook bij andere straathoekwerkers.
Als straathoekwerker sta je dan nog al eens bij het begin van de hulpverleningsvraag,
dat bleek ook aan het einde van het gesprek met die moeder.
Zonder dat je er erg in hebt zit je plotseling in een hectische situatie.
In een positieve situatie lukt het om iemand dan te verwijzen naar een ander of een instelling die het goed kan oppakken.
Dat is dan een positieve situatie, in de werkelijkheid is het vaak niet zo gemakkelijk.
op scherp blijven!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Om maar bij het bovenstaande te blijven:
Natuurlijk kan ik als straathoekwerker er voor kiezen om “veilig” te werken.
Dan meld ik dus een groep tieners met risicogedrag netjes bij het netwerk en ik vraag
om goede ondersteuning of om eigen inzet voor deze groep.
Om daarna niet helemaal te verdwijnen kom ik eens in de paar maanden bij ze langs.
Dan kan ik ook nog de voortgang aan mijn achterban melden.
En ik had ook, toen ik door die straat bij dat meisje reed, bij het langs rijden kunnen toeteren,
leuk zwaaien en daarna doorrijden.
Er is niemand die hier moeilijk om zal doen en zelf verdien ik er geen cent minder om.
Maar…het woordje “outreached” staat niet voor niets voor het woordje straathoekwerk.
Gedogen....en dan...
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Het gebeurt vaker dat thuis in de opvoeding ouders gaan bijstellen
omdat het de enige manier blijkt om de situatie en sfeer goed en controleerbaar te houden.
Maar zij kunnen te horen krijgen dat er structuur hoort te zijn. Grenzen en duidelijkheden.
Op straat krijgt een straathoekwerker hier ook mee te maken.
Ook hier hoort een bepaalde structuur te zijn en grenzen worden bijgesteld.
Overheden gaan dan in bepaalde gevallen over op gedogen.
Net zoals die ouders thuis dus doen. Ook buiten de deur worden zo grenzen verlegd.
Ook hier gebeurt dit omdat het de enige manier is om de situatie en sfeer goed en controleerbaar te houden.
Regelmatig hoor ik ouders dan ook zeggen; …..maar buiten de deur sta ik machteloos!
Stille productiviteit!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Wanneer tieners en jongeren bij groepen weg blijven kan dat ook komen omdat zij er niet meer bij willen horen.
Vanuit zichzelf of bijvoorbeeld door invloed van ouders voelen zij dat hun eigen leefwijze veranderen moet.
In de periode bij de groep kwam de straathoekwerker ook altijd deze jongens en meisjes tegen.
Die tijd is dan voorbij.
Maar meer dan eens is dat onjuist ingeschat.
Net zoals bij de echte hulpverlening; wanneer jongeren uit de instelling vertrekken
en weer thuis zijn – nazorg blijkt belangrijk genoeg.
Bij het straathoekwerk is hier ook sprake van.
Jongeren die redelijk lang contact hebben gehad met een straathoekwerker
kunnen – van afstand onwennig toe kijken wanneer de straathoekwerker bij hun ex-groepje komt.
Met andere woorden, om terugval te voorkomen, om iemand te sterken, omdat er een relatie was opgebouwd
(straathoekwerkers, ambulante jongerenwerkers) vergeet deze individuele jongeren niet helemaal.
Hoeveel uren hiervoor beschikbaar zijn?
De jaren dat ik met tieners en jongeren al heb doorgebracht laten mij inzien dat het loont!
Samen(tegen)werking
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Onbedoeld was het, de politie nam 4 tieners mee waar ik een tijdje bij stond te praten.
Ik was tien minuten voor de politie bij dit groepje.
Het heeft weken en weken geduurd voordat deze tieners en jongeren uit de groep
weer openlijk met mij begonnen te praten.
Zij meenden dat ik samen met de politie gewerkt had en dat het de bedoeling was dat ik er toen ook bij was.
Voor een straathoekwerker is dit een rottige periode.
Want ik kom bij een groep die mij niet meer vertrouwd en waarbij er een aantal zijn die mij ontwijken.
Alle openheid en vooruitgangsactiviteiten zijn in één klap terug bij af.
Door niet weg te blijven en het contact te blijven herstellen lukt het meestal wel om,
zij het moeizaam, het samen weer op te pakken.
Wat geheim blijft!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Wat weinig naar buiten komt en weinig besproken wordt en waar jongeren zich toch druk om kunnen maken.
Dat is meer dan werk vinden, een goede opleiding volgen of een geslaagd leven wensen.
Verborgen ligt het te sluimeren en bij anderen is het te nadrukkelijk aanwezig.
Het besef dat grondstoffen zoals olie en gas er eens niet meer zullen zijn en dat er in de natuur teveel dreigt uit te sterven.
De wetenschap dat wanneer er niet zoveel meer van is de mensen nog snel zullen inslaan en erom zullen vechten.
De angst dat onbetaalbaar wordt wat juist het meest nodig is omdat het te zeldzaam is geworden.
Daarom kan onverschilligheid juist een drijfveer worden, om er tegen opgewassen te kunnen zijn.
Hoe lang nog kunnen wij op onze manier nog doorgaan, soms vraagt iemand mij dat.
Hoe ziet die toekomst er uit, wanneer ik kinderen krijg hoe ziet hun toekomst er uit?
Naar wie moet je dan verwijzen? De psych, de opvoeder, de ouder, de wetenschapper! Wie heeft het goede antwoord?
Toch ben ik door gaan zoeken en ik vond een artikel van Wubbo. O. Hij is verder van de aarde geweest dan wij
en dus dichter bij de Zon. Nu maar hopen dat deze energiebron serieus en snel wordt opgepakt.
‘Wij hebben geen energieprobleem. De zon geeft ons licht, warmte en wind.
Die energie is vele malen groter dan we nodig hebben.
In Nederland een factor 100 tot meer en op wereldschaal een factor 10.000.
We moeten wel aan de slag, want toepassen van innovatieve technieken is een gecompliceerd geheel.
In dat opzicht is het belangrijk om optimistisch te zijn, alleen dan kun je winnen.’
Toch is het zo....
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Jij kunt er al vroeg achter gekomen zijn, al op de basisschool, dat jouw naam genoemd wordt.
Niet zo maar, maar omdat jij met een paar anderen te druk bent, maar jouw naam wordt genoemd.
Dat gebeurt vaker en je weet dat het morgen weer zal gebeuren.
Je bent nu eenmaal zo en het lijkt dat ze allemaal de … op je hebben.
Nee, je weet zeker dat ze het op jou gemunt hebben en omdat het niet veranderen kan verander jij ook maar niet meer.
Jawel, je wordt uitdagender, extremer, stiekemer of gewoon handiger.
Wat tegen je gebruikt wordt kan je toch ook in jouw eigen voordeel uit laten pakken. Nou ja, voordeel!
En na de basisschool schijnt alles weer van voren af aan te gaan herhalen, ook op straat.
Of het nou in het voortgezet onderwijs is of bij een jeugdclub, op sport of een tienercentrum, het blijkt bij je te horen.
Je hebt al geleerd om een masker voor te houden of op een andere manier (af) te reageren.
In beide gevallen kan dat ook weer in jouw eigen nadeel uitpakken, nou ja zo is het gewoon.
Wanneer er sancties volgen, oké dan gebeurt het dan maar en is het wachten op de herhaling.
Je weet wel, je voelt wel, ik hoor niet bij de “aardigen”, de sympathieke, ik ben een moeilijk geval.
Het moet zo zijn want ik kom ze tegen, regelmatig zelfs.
Juist deze tieners wil ik niet de “automatische” reactie geven na die zogenaamde voorvallen.
Daar zijn ze onderhand resistent voor, sorry ik bedoel natuurlijk het is al - gewoon - geworden.
Ik loop liever nochalant langs hem heen en zeg; dat is ook een manier (of zo iets).
Ik sta achter haar en zeg zachtjes; dat heb je tenminste goed duidelijk gemaakt (of zo iets).
Soms kan er zelfs nog een schouderklopje bij af, maar nooit stuur ik iemand weg.
Ook niet na die volgende keer!
Ik vind dat ikzelf dan af-ga, niet die tiener.
Maar wat ik ook zeg, ik heb gemerkt dat zij uiteindelijk beter reageren op een stem
waarin geen dreiging of afkeuring zit. Ik heb gemerkt dat zij veel meer voor je over hebben en
meer hun best willen doen wanneer de woorden die je gebruikt niet nog meer spanning op roepen.
Daarom wandel ik wel eens met ze, rijdt wel eens een eindje met ze, daarom vragen ze het ook.
Dan durf ik ze gerust te motiveren om hulp te gaan zoeken.
Vaak hebben ze ook een instantie die al bezig is of bezig was.
Dan vraag ik liever niet wat zij voor jou allemaal doen maar wat jij daar met en voor jouwzelf doet.
Soms heel persoonlijk.....
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Lieve …..
Hoe kan je dromen over dingen,
hoe genieten van dat het even lukt.
Dat je het volhoud die ene avond
en de volgende dag,
dan ben je weer wie je bent.
Je voelt je weer zoals zo vaak,
dromen worden wensen
maar je weet – ik niet.
Het zal niet komen het wonder,
de brenger van dat mooie – gezondheid
Hoe vaak meng jij je er al tussen
de massa, de anderen, even blij.
Even lijkt het normaal, momenten.
Je wilt zo graag, je geest wil meer,
meer dan dromen en wensen.
Schat, je geeft niet op, je zeurt niet
je verstopt je niet; ja soms.
Soms wanneer het je te veel wordt
dan ben je alleen; echt alleen.
Anderen wil je niet lastig vallen
met je pijnen en jouw verdriet,
grote held van me!
Ik weet wel waarom ik in jou zoveel herken,
waarom mijn liefde voor jou
niet iets is voor mijzelf.
Ik zie zoveel moois bij jou,
voel zoveel waardevols bij jou.
Elke dag is het waard; jouw leven,
je hebt zoveel te geven.
Je bent zo mooi in wie je bent,
in hoe je bent.
Je weet, in je prachtig lief gezicht
jouw mooie ogen herken ik dat.
Je kan en wilt zo graag die warmte,
die genegenheid.
Alles wat zo normaal is bij die anderen
en zo speciaal voor jou zou zijn.
Ik wordt niet zo, ik zal zo blijven,
dat doet mij pijn, dat laat mij huilen.
Zoals ik jouw lach, en leuke dingen volg,
zo volg ik ik jou pijn en stilte.
Zo ben ik deelgenoot, dichtbij je heel dichtbij
jouw verdriet, ik raak het aan.
Dan voel ik jou, dan beleef ik jou.
Zo kan ik bij je zijn en van je houden.
Het is de enige manier van mij
om te zijn zoals ik het kan.
Om bij je te zijn, er voor jou te zijn
lieve schat,
…. ster, mijn eigen STER
Oke dat hij bij jou komt!
“Laagdrempelig” komen we vaker tegen, wordt er wat mee bereikt?
Beetje regenachtig, druppeltjes glijden langzaam van de voorruit af de motorkap op. Nog even en het is December.
Ik zie ze net nog achter dat rijtje huizen vandaan komen terwijl enkelen alweer om zich heen kijken.
Een paar jonge meiden, eigentijdse en toch cultuurgebonden kleren aan. Ze zijn net zo eigenwijs, brutaal of aardig als die andere meiden.
Nog even blijven ze veilig aan de andere kant van de straat door lopen maar dan een snelle actie en vlug schieten ze de bus in.
Ik had de deur al open gezet en zeg beetje plagerig; 't is weer gelukt he! De gezichten klaren op en ze lachen, even later zitten ze achterin.
Beetje achter de posters en foto's verscholen die op de ramen geplakt zijn. Het doel heiligt de middelen toch!
We rijden naar buiten; dat is voor hen dus niet in buurt, het centrum of waar het druk is.
Er wordt heel wat afgekletst en bij gepraat ondertussen krijg ook ik de laatste informatie binnen over hun belevenissen.
Zo nu en dan gooi ik er zelf ook maar een opmerking in maar grotendeels hoor ik het aan.
Sommige van deze meiden zien elkaar hier omdat ze overdag elders op school zitten en zij dit een veilige plek vinden om samen met elkaar te zijn.
Regelmatig kijkt iemand naar buiten en vraagt mij om wel een beetje op te blijven letten. M'n broer moet het echt niet weten dat wij bij jou komen.
Dat hoort niet en als ze er thuis achter komen dan..... Ik weet 't wel, allang, dus ik knik en stel ze maar weer gerust.
Mijn broers mogen bijna alles bij ons en wij moeten vooral niet opvallen.
Na anderhalf uurtje rijden we weer terug, even voorzichtig en oplettend maar toch opgeluchte gezichtjes om me heen.
Frank; we bellen je wel wanneer je ons weer kan ophalen zeggen ze nog bij het uitstappen. Een rituele slotzin. Leuk dat mijn broer bij je in de bus komt.
Ik roep ze nog iets achterna en niet veel later zijn ze weer achter dat rijtje huizen verdwenen.
Ik moet snel zijn want een groepje wacht ergens op mij met die broer er tussen. Ach, zo heeft iedereen wel eens geheimen te bewaren.
Het mooiste sinterklaaskado zou toch zijn dat broer en zus, dochter en thuis ook mochten deelnemen aan die verworven vrijheid die bij ons zo gewoon is.
Maar 5 december vieren ze niet!
